ประเดิม...อิอิ

อันนี้จะทำในสโลแกน ทำทำไม  ใจจิง อยาก จะทำให้ทุกเอนทรี่ตอบคำถามที่ว่า ทำทำไม

เก๋ฉิบหายเลยยยยยยยย 

 

แต่จะมีปัญญาทำไหม

 

เมื่อวานนี้ได้ยินรุ่นพี่บอกว่า ทำไม ปลาร้าเป็นที่นิยมในภาคอิสาน

 

....น่าเจ้แกแบบอยากกินมากกกก

 

 

ปลาร้า

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

ปลาร้า หรือ ปลาแดก ในภาษาอีสาน เป็นอาหารท้องถิ่นภาคอีสาน ของไทย และ ลาว รวมถึง บางส่วนของเวียดนาม โดยมักทำจากปลาน้ำจืดขนาดเล็ก เช่น ปลาสร้อยขาว ปลากระดี่มาหมักกับรำข้าวและเกลือ แล้วบรรจุใส่ไห โดยทั่วไปจะหมักไว้ 7-8 เดือน และนำมารับประทานได้ หรือ นำไปปรุงอาหารอย่างอื่น เช่น ส้มตำ เป็นต้น โดยส้มตำที่ใส่ปลาร้านั้นจะเรียกว่า ส้มตำลาว หรือ ส้มตำปลาร้า โดยในบางที่มีค่านิยมว่า หมักให้เกิดหนอนจะยิ่งเพิ่มรสชาติยิ่งขึ้น

จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่า ปลาร้า เป็นอาหารของวัฒนธรรมอีสานมานานกว่า 4,000 ปีแล้ว โดยพบวัสดุที่คล้ายกับไหหมักปลาร้า

ปัจจุบัน การทำปลาร้าได้พัฒนาขึ้นไปสู่ระดับสากลมากขึ้น มีปลาร้าพาสเจอร์ไรซ์ เพื่อฆ่าเชื้อโรคก่อนด้วย หรือ ปลาร้าอนามัย แต่ส่วนใหญ่ ปลาร้าก็ยังนิยมทำแบบเดิม โดยตักขายตามน้ำหนักตามตลาดสดต่าง ๆ

 

.........ทำไม  ปลาร้าเป็นที่นิยมในภาคอิสาน

     ลองนึกถึงหน้าแล้งของภาคอิสาน  น้ำก้อแห้ง  ดินแตกระแหง

 

 ทำนาก้อไม่ได้ น้ำไม่มี

 

ดังนั้นเมื่อน้ำแห้ง แล้วปลาไปอยู่ที่ไหน???

 

เมื่อปลา  อาหารหลักหายไปแล้วเขากินอะไรกัน

 

ซัมบอดี้:ร้านป้าต้อยคาราโอเกะไง

อิชั้น : ในสมัยก่อนเด๊    มันมีเจ้ต้อยโอเกะที่ไหนเล่า

 

 

ต่อๆๆ   ในน้ำมีปลา ใน นามีข้าว   แต่ ไม่มี น้ำ  ก้อไม่มีปลา  ข้าวยิ่งไม่ต้องพูดถึง

พอเป้นงี้ทุกปี....

 

ทุกปี.....

 

หน้าแล้งทีไร แย้ กะปอม แทบจะสูญพันธ์เลยทีเดียว  

วันนี้...........แย้+ข้าวเหนียว 

พรุ่งนี้.......กะปอม+ข้าวเหนียว

มะเรื่อง......กะแย้(ตัวไรวะ)+ข้าวเหนี่ยว

 

 

เริ่มอดอยากๆๆ..... 

 

แต่สถานการณ์มักสร้างวีระบุรุส (ตั้งใจ ไม่ใช่วีรบุรุษนะ)

 

 

 

 

บักแสง(ใครวะ สมติว่าน่าตาเป็นแบบนี้------>)

 

หมู่เฮาจักต้องทำอาไรบางอย่าง...อย่างๆๆๆ ....ง ง ง ง ง ง.....(เสียงแอ๊คโค่)

 

บักแสง  ปิ๊งไอเดีย  เราจักต้อง ถนอมอาหารไว้  ไว้..ว.ว..ว.ว.ว.ว.(เสียงแอ๊คโค่)

 

ซัมบอดี้: เออ  ไม มึงไม่แช่ตู้เย็นตั้งแต่แรกวะ ก้อจบและ

อิชั้น : สมัยก่อน  ไฟยังไม่เข้าถึงเล๊ยยยยย  

 

 

 

เมื่อถึงหน้าน้ำ  บักแสงเริ่มหา ปลาๆๆ  หาปลา...........................

 

แต่เฮ้ย  เราจะเก็บยังไงดีวะ   ...นึกๆๆ

 

ใส่ไห....ใช่แล้วไหๆๆ  ไปยืม แม่มาใส่ก่อน ใส่เอาไว้ จะได้เก็บได้นานๆๆ แหม  เอานี่ฉลาดจิงๆๆ ฮุวะฮะ ฮ่า.....

จับปลายัดใส่ไห.........

 

ต้องปิดไหด้วยเว้ย  เว้ย  คล้ายๆ ดองมะนาว  (มะนาวดองนั่นเอง)

 

 

...

 

 

 

 

หลายเดือนผ่านไป..............

 

บักแสงเองก้อลืมไปแล้วว่าเอาปลาใส่ไหเก้บไว้

 

 

เมื่อหน้าแล้งมาถึง

เหลือนหนังฉายใหม่อีกรอบ

 

ดินแริ่มแตก น้ำเริ่มแห้ง....แห้ง.............

 

 ใบหน้าจำลองแม่บักแสง------>

วันหนึ่ง บักแสง ก้อกำลังเหล่า ตอก(ไม้ไผ่สำหรับจักสาน) อยุ่บนแคร่(โต๊ะที่เอาไว้นั่ง)

แม่บักแสง :บักแสงเอ๊ยแม่ได้กลิ่นซัมติง ห๊อม.....หอม (ไทยซับไตเติล)

 บักแสง : แม่หิวหรือเปล่า ประสาทสัมผัสจึงทำงานผิดปกติ

แม่บักแสง : แต่แม่ว่าได้กลินมาจากหลังเรือน

 

บักแสงเดินไปด้วยความสงสัย...

 

แล้วก้อเกิดการบรรลุอรหันต์ขึ้นมาในทันใด

โอ้ว............มายไห....

 กลิ่นมาจากไหของช้านนนนน

 

ด้วยกลิ่นที่ยั่วยวนใจดุจนางแบบสาวชุดว่ายน้ำทำให้บักแสง เปิดไห และทดลองชิม

 

 

 

 

โอ้วววววววววว

 

 

 

มานช่าง..............

 

อร่อยเหลือเกิน

 

 

แม่บักแสง-นั่นมันไหเกลือของแม่นี่ เจ้าใส่อะไรลงไป

บักแสง-ปลา ลองชิมเด๊ แม่

แม่บักแสง-โอ้ว ซาร่า มันกล้วยทอดมากเลยจ๊อด

...

 

 

ณ วินาทีต่อมา   บักแสงบรรลุอีกขั้นหนึ่ง ถือว่าเป็นวิชาดุหลำขั้นที่ 2 

ปลา+เกลือ --->ปลา...เอะ จะเรียกมันว่าอะไรดี เอะ...อะไรดีน้า.......

 

ตอนนี้เราหาปลาไม่ได้ หาจนล้าก้อไม่ได้  ปิ๊ง..............

 

ปลาร้า

 

ซัมบอดี้-นั่นมัน ล้า  งี้นิ

อิชั้น-เออน่ะ เขาภาษาไทยไม่แข็งแรง

...

 

.....

 

.........

....

..

 

แท่นแท๊น............

 

ตั้งแต่บัดนั้นมา ปลาร้าก้อถือกำเนิดบนแผ่นดินอิสาน...สาน...น.น.น..น....

 

 

 

เนื่องจากคนอิสานชอบทานข้างคั่ว ภายหลังจึงมีผู้แอ๊พพลาย  เติม ข้าวคั่วลงไปเพิ่มกลิน

รำ เพิ่มสีสัน และ เม้ดกระถิน ลดการเกิดสิ่งมีชีวิตที่ไม่ต้องการ

 

 

 

จากบ้านบักแสงสู่เพื่อนบ้าน เพื่อนบ้าน สู่ เพื่อนอีกบ้าน

 

หมู่บ้านสู่อีกหมุ่บ้าน 

 

ตำบลสู่อำเภอ..จังหวัด..ภูมิภาค...ประเทศ

 

ณ ตรงนี้ คงไม่มีใครรุ้จักปลาร้าแล้วนะ

 

ถ้าไม่ได้บักแสงนี่แย่เลย

 

 

....~ หากไม่มีบักแสงวันนั้น  คง ไม่มี ปาร้า ในวันนี้~ ....

 

 

อิชั้น: เจ้ต้อย ตำปูปลาร้าครกนึง

ซัมบอดี้ :เอาเผ็ดๆด้วยนะเจ้

อิชั้น:เอ้า มึงยังมาแจมกับกุอีก หาร 2 นะเว้ย อะเมริกันแชร์

ซัมบอดี้:งกว่ะ  เออ เจ้ต้อย ขอเป็นต่อนๆ เลยนะ 

 

 ความรู้หน่อย....

 

 

 

ปลาร้านอกจากจะอร่อยแล้ว ยังคงคุรค่าทางอาหารด้วยนะ บักแสง  คอนเฟิม!!!!! ...

 

 

 

* ปล. 1 อิชั้นมิได้นิยมปลาร้าแต่อย่างใด แต่ก้อพอกินได้

  ปล.  2 ตำนานปลาร้า มิได้เป็นความจริงแต่อย่างใด แต่่วิธีการทำ เป็นของจริง

  ปล. 3  เรื่องนี้เขียนโดยความคิดเห็นส่วนตัว และคำนึงถึงเหตุผล ในเรื่องการถนอนอาหารของคนในสมัยก่อน

  ปล.  4 อ่าน แล้ว เม้น ไม้เม้น ขี้แตก 3 วัน